Μ’ έκανες κι έβαλα τέτοια φόρα σ’ ότι ανέβαλα γενικά στη ζωή πολύ καιρό…
Κόστισες, κόστισα, ένα θαύμα εκτός που αρρώστησα…
Με καθρέφτη γυαλί στο βλέμμα, σ αγαπούσα πολύ, πολύ, εδώ είν’ το θέμα.
Ιούλιος. Έχει ξεκινήσει μια έκθεση στη Νίκαια, δεν έχω πάει να δω πως είναι. Ελαφρώς ντρέπομαι.
Σαν το μετανάστη στη δική σου γη, μέρα-νύχτα λύνω δένω τη πληγή.
Η προηγούμενη εβδομάδα στο χάσιμο. Πρέπει να έκανα με κάθε μέσο εκτός από καράβι και 10.000 χλμ. Εχθές γύρισα και το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να κάτσω καναπέ γωνία και να μην μιλήσω ούτε στον καθρέφτη. Εδώ είν’ το θέμα.
Δένω τραγούδια ξένα στο μυαλό, Χαρτοκιβώτια Νουνού και πράγματα συσκευασμένα γιατί ποτέ δεν είχα νου κι όλο σκεφτόμουνα εσένα. Αλκοόλ φουλ και ζέστη και μια παραζάλη το ξημέρωμα πως κάτι έχει αλλάξει, μα τίποτα δεν έχει και δεν θ αλλάξει.
Όπως είπε κι ο κάπταιν Τζακ Σπάρου στην Καλυψώ, «προσφέρεις μια αίσθηση μακάβριου σε κάθε παραίσθηση» Από την άλλη υπάρχει πάντα και ο δρόμος για το Las Vegas εκεί που σύμφωνα με τον Ben Sanderson «η πραγματικότητα είναι μια κατάσταση που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην έλλειψη αλκοόλ».
Είναι μερικά πράγματα που σε χτυπάνε τη λάθος ώρα, περιστρέφονται πάνω από το κεφάλι σου, περνάνε δεξιά κι αριστερά κι από κάτω σου. Κι όταν θέλουν στην πέφτουν. Ολόσωμα. Σαν μαγιό παλιομοδίτικο, σφιχτό.
Άσε με να κάτσω πλάι σου κι ότι θέλεις συλλογίσου, δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σου μιλήσω.
Μίλα με τους άλλους γύρω σου για ν’ ακούω τη φωνή σου, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ…
Θέλω κούρεμα. Πρέπει να πίνω μια κατσαρόλα καφέ τη μέρα. Θα πεθάνω νέος και καφέ.
Το μυαλό μου είναι γεμάτο στενάκια που καταλήγουν σε μεγάλες λεωφόρους που γίνονται αδιέξοδα. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Ούτε μέση μπορώ να βγάλω αλλά λέμε τώρα.
Μόνη ένδειξη ζωής οι μύγες. Εδώ είν’ το θέμα.