Όταν βλέπω λογιστές με πιάνει ένα δέος.
Τους κοιτάζω και είναι σα να κοιτάζω ένα μυστήριο της φύσης. Θαυμάζω τους λογιστές και ζηλέυω τους αστροναύτες.
Θα ήθελα να γίνω αστροναύτης κι αν σε μια άλλη ζωή προλάβω θα το προσπαθήσω με κάθε τρόπο, θα πέρναγα τη σχολή και όλες τις δοκιμασίες προκειμένου να φτάσω στο σκοπό μου και να εκπληρώσω την επιθυμία μου να ταξιδέψω στο διάστημα.
Αν όμως μου λέγανε να γίνω λογιστής, μάλλον θα αυτοκτονούσα. Δεν θα μπορούσα να γίνω λογιστής. Για αυτό και τους θαυμάζω. Κανουν κάτι που εγω δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ.
Δεν θαυμάζω τους αστροναύτες, τους ποδοσφαιριστές, τους σουβλατζήδες. Αν γίνομουν κάτι άλλο από αυτό που είμαι, θα γινόμουν πολύ καλός. Σε μια Gatagga κατάσταση θα μπορούσα να γίνω αστροναύτης – σουβλατζής. Θα γινόμουν ο καλύτερος σουβλατζής του διαστήματος. Θα μπορούσα να το κάνω. Λογιστής όμως δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ.
Άλλo επαγγέλμα που θαυμάζω είναι οι διοδάδες. Κάθονται σε μια καρέκλα ποιος ξέρει πόσες ώρες, μέρες, χρόνια και όλη μέρα βγάζουν το χέρι τους και παίρνουν λεφτά – δίνουν λεφτά. Μερικοί μιλάνε, άλλοι λένε καλημέρα, άλλοι είναι μουτρωμένοι κι άλλοι αδιάφοροι, σαν άδειοι από ζωή. Όμως είναι εκεί, ακλόνητοι οι διοδάδες. Αν με βάζανε μέσα σ ένα διοδοκουβούκλιο θα είχα από βραδύς φυτέψει στα θεμέλια του δυο πυραύλους εδάφους-αέρος και θα εκτοξευόμουν κουβουκλιακώς στο υπερ-διάστημα. Σε μια Gatagga κατάσταση πάλι, ίσως να υπήρχαν διόδια στο διάστημα αλλά νομίζω πως δεν θα μ ενδιέφερε να την κάνω αυτή τη δουλειά.
Μια φορά, πρωί, στα διόδια της Αττικής οδού σταμάτησα να πληρώσω. Ήμουν κάπως ντεκλαρέ από τα ποτά που κατέβαζα μέχρι λίγες ώρες πριν. Το μαλλί στην επανάσταση, το μυαλό στο μαξιλάρι. Μια κούκλα στο κουβούκλιο. Την κοιτάζω με κοιτάζει, την ξανακοιτάζω με ξανακοιτάζει. Μου δίνει τα ρέστα, της λέω « έχω αφήσει τίποτα απλήρωτο από εχθές;». Σκάσαμε στα γέλια και οι δύο. Για αυτό θαυμάζω τους διοδάδες και τις διοδούδες. Γιατί μέσα στο διοδοκουβουκλιο μπορούν ακόμα και γελάνε.
Για να μη μιλήσω βέβαια για τους security που στέκονται μπροστά από τράπεζες, ταχυδρομεία, υπηρεσίες. Αν με βάζανε εκεί, θα στάμπαρα το πρώτο διερχόμενο φορτηγό, και όχι απλό φορτηγό / φορτηγάκι, μια νταλίκα τριαξονική και φορτωμένη ατσάλι κι αν γίνεται να την οδηγάει ο εξολοθρευτής.
Θα έβγαινα στη μέση του δρόμου φορώντας ένα τόξο που να με δείχνει και μια φωτεινή neon επιγραφή στο κεφάλι μου που θα έλεγε «ΠΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΩΡΑ!».